Colaborador desta revista, cédenos algún dous seus traballos de escultura en ferro. o artista considera que a modelajxe do ferro e a pedra é moi gratificante. Porque non reciclar os materiais que nestas cidades se refúgan?
ANTONIO CARRERA LOASO
HOXE COCIÑO CO PARDAO
Nuno é un rapaz de 10 anos, afeito estar entre fogóns, o seu pai Xoel, cociñeiro de toda a vida, intenta día a día que Nuno aprenda a profesión, ensínalle a coñecer os produtos e as súas propiedades. O mercado para eles é unha gran horta, á que acoden habitualmente. Xoel mira os ollos do seu fillo e neles ve a curiosidade que é sen dúbida o desexo de vivir.
Mira Nuno, a día de hoxe a riqueza esta no petróleo pero antigamente o sal era algo divino utilizado en rituais relixiosos significando pureza. Signo de riqueza que moi poucas persoas podían posuír, imaxina que en reinos medievais os saleiros eran postos na mesa ao alcance dos considerados dignos.
Non se sabe se o uso do sal foi primeiro para potenciar sabores ou para a conservación dos alimentos, pero unha vez cazadas as grandes pezas e saciada a fame, só o sal podía manter a carne sen que se estragase.
Medicinal, xa nos primeiros tempos do Imperio Romano os soldados recibían un puñado de sal diario. Posteriormente pagávaselles cunha cantidade de diñeiro que lles permitía comprala. Esa suma de diñeiro era o “salarium”, de onde veu o nome e concepto de salario, aínda en uso. É máis, en moitos países como en Inglaterra crearonse impostos ao redor do sal.
Os antigos exipcios utilizaban o sal para momificar e contan que a cor púrpura utilizado na realeza foi descuberto por accidente cando un fabricante de garum intentaba cociñar un tipo de marisco en devandita salsa. Na reacción co sal, o marisco desprendeu unha cor púrpura vermello.
Os xacementos de sal formáronse a partir da evaporación dos mares fai miles de anos. Hai sal en todas partes, no mar e na terra. Hai instalacións chamadas salinas onde recóllese o sal do mar e minas de sal onde recóllese os sales terrestres.
A función do sal no organismo é manter o equilibrio dos líquidos corporais que debe permanecer constante, ao acumular auga, o corpo aumenta de peso. A falta de sal, máis que a da auga, pode conducir á deshidratación. Como axente conservador, o sal impide que se desenvolvan e reproduzan as bacterias, por este motivo unha das máis antigas industrias é a de salgadura do peixe (bacallau, atún...) e a conservación dos xamóns, que han de someterse a unha previa salgadura, indispensable tamén nas conservas de verduras.
Nuno, é fundamental, se queres ser unh gran cociñeiro, que coñezas as diversas clases de sal. Hai aproximadamente 40 clases diferentes pero as máis comúns son:
•Sal Gema utilízase para a alimentación do ser humano, animais domésticos e gandos. •A Fror do Sal orixínase nas salinas nos primeiros momentos de concentración do sal, ten unha produción moi escasa e é moi apreciada.•Sal maldon: de orixe Inglesa, é de gran pureza e aparece como placas finas no seu estado natural.•Sal guerande: sal mariño da Bretaña Francesa de cor gris e tamaño medio.•Sal negro: sal pouco refinado producido na India•Sal afumado: é un sal empregado como condimento debido a que ten un forte cheiro a afumado, por esta razón emprégase tamén como especia. É un ingrediente moi habitual nos pratos da cociña de norte América.•Sal de apio: é un sal empregado como condimento de alimentos e pratos. elabórase cunha mestura de sal e sementes de apio *trituradas (en certas ocasións engádeselle tamén allo seco moído).•Herbamare: Mestura de varios tipos de sal con herbas aromáticas e especias.
Que che pareceu Nuno.......
Papa, quero auga.
...Olga Carrera
26è SALÓ INTERNACIONAL DEL CÒMIC DE BARCELONA
Outro ano mais, e xa van 26 edicións, celebrouse na Fira de Barcelona o Saló Internacional del Còmic de Barcelona.Este ano, entre os tradicionais stands de venta de cómics atopábase o da Banda Deseñada Galega, sección do Consello da Cultura Galega adicada á promoción do cómic galego. Ademais dunha importante representación da ilustración e o cómic galego. Entre as exposicións destacaron a de Miguelanxo Prado (gañador do Gran Premi no 25º Salón), a de David Rubín (gañador do premio ao autor revelación da pasada edición), e a de Barsowia (fanzine galego que gañou o premio desta categoria na 25ª edición).
Miguelanxo Prado:
Gañador do Gran Premio do 25º Salón, contou cunha exposición centrada nos traballos que o autor creou no campo da animación. Prado, foi o director do largometraxe De Profundis, o deseñador dos debuxos animados Men in Black producidos por Steven Spilberg e o creador da mascota do Xabarín Club da Televisión de Galicia.
David Rubín:
É un dos debuxantes de banda deseñada máis prolíficos da Galiza, foi confundador do colectivo Polaqia e debuxou unha historia escrita por Kike Benlloch no álbum colectivo Mmmh!!. Ademais, conta con series propias nas principais revistas galegas: BD Banda e Barsowia. Entre as obras mais interesantes deste autor galego atópanse: La tetería del oso malayo e El circo del desaliento (Astiberri 2005) que é o seu primeiro álbum monográfico que inclúe a historia en galego Onde ninguén pode chegar.
Arsowia:
Fanzine editado en galego e portugués polo colectivo Polaqia. O 26º Salón contou cunha exposición das ilustracións orixinais da edición premiada como o mellor fanzine do ano 2006.
Miguelanxo Prado:
Gañador do Gran Premio do 25º Salón, contou cunha exposición centrada nos traballos que o autor creou no campo da animación. Prado, foi o director do largometraxe De Profundis, o deseñador dos debuxos animados Men in Black producidos por Steven Spilberg e o creador da mascota do Xabarín Club da Televisión de Galicia.
David Rubín:
É un dos debuxantes de banda deseñada máis prolíficos da Galiza, foi confundador do colectivo Polaqia e debuxou unha historia escrita por Kike Benlloch no álbum colectivo Mmmh!!. Ademais, conta con series propias nas principais revistas galegas: BD Banda e Barsowia. Entre as obras mais interesantes deste autor galego atópanse: La tetería del oso malayo e El circo del desaliento (Astiberri 2005) que é o seu primeiro álbum monográfico que inclúe a historia en galego Onde ninguén pode chegar.
Arsowia:
Fanzine editado en galego e portugués polo colectivo Polaqia. O 26º Salón contou cunha exposición das ilustracións orixinais da edición premiada como o mellor fanzine do ano 2006.
ORIGEM DA ARTE
ouGlossa em Si M. nietzscheano de um tema de E.m. Cioran
Tema (original em modo menor, tonalidade de Nom)
Inutil intentar prender-me nos segundos, os segundos escapam. Nom há um que nom seja hostil, que nom me afaste e faga patente a sua negaçom a se expor comigo. Inabordáveis todos, um atrás de outro proclamam a minha soidade e a minha derrota [...]Os outros precipitam-se no tempo: eu caim do tempo. Àeternidade que se ergue por riba dele substitue-a essoutra que se situa por baixo, estéril zona onde existe um só desejo: re-integrar o tempo, elevar-se por cima dele seja como for, tirar-lhe umha parcela para se instalar nela e assim dar-se a ilussom dum chez-soi. Mas o tempo está fechado, esta fora de alcance. E é a impossibilidade de penetrar nele o que fai essa eternidade ser negativa, umha má eternidade.[...]E.m. Cioran, A queda no tempo
Glossa (em Si Maior afirmativo, a pessar de todo)
Falar na origem da arte é falar na origem da vida, pois sem arte há errar, vagar, deambular,no melhor dos casos— e nos piores homens; sem arte o homem –e a mulher, claro– nom vive, é vivido, no melhor dos casos— e nos piores homens. Nos melhores homens é mais simples: arte ou morte. Chegado este ponto • clarifico que arte nom se refere a concertos, exposições, tocar o clarinete a tuba ou o piano, Escolas Superiores ou Universidades —isto último, já sei, sobrava por óbvio de mais,
(ainda que também se refere a isto)
na minha opiniom, claro— concessom para os Objectivos.
porque, de facto, qualquer pessoa, de qualquer dos tipos humanos que há, pode viver perfeitamente sem concertos, exposições, tocar o clar…
A origem da arte é conhecida por todo artista
Um artista
Naquela parede havia um buraco, diziam. Eu somente via que à volta daquele buraco havia umha parede. E alguém mais havia coma mim, que viu um buraco e decidiu pôr-lhe umha parede derredor para que os que tenhem olhos de nom ver o vissem.
por exemplo. Mas, diga-se de passagem, nom é por isto que é artista este artista. Ver assim as cousas nom é causa, é sintoma. O artista tem sempre esse olhar— mas há idiotas pedantes que também, ás vezes— ou isso dizem...
A origem da arte é conhecida por todo artista, dizia. Com palavras expressa-se
(em grau de tentativa, somente, pois som palavras,— cárceres representativos, e nom som
,apenas som con ceitos— pre-conceitos)
por meio da sabedoria de Sileno. Sileno responde ao rei Midas: o melhor de todo é totalmente inalcançável para ti: nom ter nascido, nom ser, ser nada: e o melhor em segundo lugar para ti é— morrer logo.
Com a maior brevidade… Os gregos somos assim.
A pergunta que precede á resposta de Sileno é umha prece, nom religiosa, perante o súbito conhecimento do mundo. E aqui si que me ponho grave— 32 Hz, ou menos até.
Conhecimento do absurdo espantoso e eterno. Nom-orde, nom-finalidade, nom-missomuniversaldoserhumano—… devir, enxurrada caótica que cria e destrói… esteticamente— amoralmente, logo.
O homem artista –e a mulher, claro– é sempre consciente da sabedoria do velho sátiro
O indivíduo génio-criador sente e conhece o horror...
...o horror...
verdade do mundo, coraçom do mundo— único mundo real
sente a náusea e sabe, entom, que o conhecimento mata o obrar— é um Hamlet
actuar nom há mudar em nada os acontecimentos
(com efeito, nom foi Jean-Paul o dos olhos descontrolados quem inventou a náusea, nem é umha doença do s. XX, como querem alguns psicólogos, sociólogos e demais gente desonesta. A náusea é eterna)
com palavras de Teixeira de Pascoaes
O som repousa no silêncio que o cerca por todos os lados. O silêncio é que é infinito
Também a luz se exalta, alegra-se, voa através da sombra; mas a sombra não se deixa ultrapassar. A sombra é que é infinita.
Também a vida vive, embriaga-se, canta, quer ser eterna; mas a morte interrompe-lhe a canção. A morte é que é infinita.
O medo o espanto, a admiração, vede as três pessoas do tolo, os três espectros que o rodeiam...
Com o escrito até aqui as aranhas e o resto de seguidores do crucificado ham estar um bocado contentes
apenas um bocadinho
um muito pequeno bocadinho (alegria excessiva nom é permitida. É pecado)
pois talvez acham fundamentado o seu cinzento pessimismo castrador— nom perceberam nada do que leram...
O horror, o horror...
Parafraseando aquele homem que nom era um homem, que era dinamita, quando o espírito livre que define o homem grande nom é apenas num individuo isolado mas é alma dum povo todo
(desculpem o resíduo marxista povo, hoje dizem cidadania)
a sua força artística (a do povo) consegue ultrapassar a verdade arrepiante da sabedoria de Sileno e cria o Olimpo, os Deuses, os Heróis, sabendo em todo momento que os cria, e a vida é potenciada, incrementada— e o mundo e justificado esteticamente como um jogo, o tabuleiro onde brincam os deuses com os efémeros.
Esse mundo é, entom, umha criaçom artística... umha obra de arte— umha mentira. Si
O artista, o Poeta, transfigura o espanto para si em bela aparência— início do optimismo trágico
A arte é sempre aparência, strictu senso mentira.
Pequena clarificaçom... ou seja— clarificaçom:
nom sorria o velho filósofo, eu nom sucumbim, nom renunciei à Vida (como se tal cousa fosse possível...): aparência é sempre algo positivo. Nom existe isso de aparência-mentira-mal versus essência-verdade-bem. A aparência nom oculta nada— é superfície do profundo
todo o profundo ama a máscara
e conforma com ele umha unidade. Claro que ainda haverá senhores de fato e falar solene a tentar ver a bicicleta em si, ou os excrementos de galinha em si. Som cristãos, niilistas, os mais finos consomem livros, às vezes lêm algum (um ou dous) e auto-definem-se schopenhauerianos— problemas no estômago... ou mais abaixo. Si.
*cristãos niilistas— um pleonasmo
A arte é, portanto, essa mentira necessária, que o artista sabe necessária porque sabe da impossibilidade de viver a Verdade do mundo,
(mentira necessária como quando eu, ainda depois de tantos anos, digo à minha alma: hoje, durante um segundo, nom pensei n’Ela...
fique claro que a minha alma é anti-metafísica, é fiel à terra e exclusivamente à terra)
que nom se pode afirmar— como afirmar o horror, o fluxo eterno do Devir, a nossa brevíssima existência?!
Eu dixem num tempo
...antes, silêncio,
no meio, breve, eu
depois, silêncio...
era a minha auto-biografia em forma de haiku.
Toda a minha vida, a que foi e a que será. Eu, como todos os que se achegam ao precipício, os que, pola razom que for, se topam de frente com a procurada profundidade do mundo, era o anti-artista— pois, repito, o conhecimento mata o obrar, paralisa. Mas so essas pessoas, anti-artistas por essa claridade no olhar, que nom por outra cousa, podem chegar a ser artistas— a obra de arte na sua bela aparência transfigura a existência. A Vida sob a óptica da arte é entom algo belo, algo que podemos afirmar, que queremos afirmar, que devemos afirmar— a obra de arte como estímulo.
Schopenhauer o velho engana-se
na minha opiniom— humilde opiniom
quando estabelece essa quietude da vida como característica da arte. Normal, era bastante feio Schopenhauer...
A Vida sob a óptica da arte. E mais importante, ainda— a arte sob a óptica da Vida
que é algo (estas duas premissas) totalmente banal, fútil, visto desde os critérios da Lógica, como suponho que diram os muito respeitáveis Cavaleiros da Orde, o Bem, os Subsídios Bem Merecidos, e a Boa Educaçom
claro que a Lógica também diz que árvore é feminino e castinheiro masculino, e que um castinheiro é umha árvore— há gente que ainda acredita na Gramática... consequentemente crêm em Deus.
A arte sob a óptica da Vida— eis o meu primeiro e único mandamento estético. Porque chegados a esta
tenho que dizer que nom há para mim nenhuma Estética, reivindico o anarquista estético— nom confundir com o exibicionista barulhento ou o ignorante post-moderno
o anarquista estético berra pereat veritas, fiat vita.
Agora no fim— música.
A arte sob a óptica da Vida significa: a música que tira pesso, a música ligeira, a música que dança (ela própria) e ri
(noutro momento hei falar sobre o riso e a vida— o berro de Pã, que era gargalhada, arrepia e paralisa as suas Ilmas. Senhorias da Confraria da Moral, da Justiça –Natural e Fresca–, dos Direitos Humanos, e dos Esquerdos –também–)
a música que faz dizer SI, a música que vence os arácnidos anseios de paraísos extra-mundanos— essa é a Grande Música, isso é Arte Musical
E por suposto que todo é forma, todo é aparência, todo é profunda aparência, já o dixem, nom se me ouviu? A obra de arte é estática e, por isso, estética. A capacidade de cousificar, de petrificar, quando a essência é puro Devir, criando assim a obra de arte, na que nos deleitamos, é a grandeza do Poeta. Mas estética alla Hanslick, formalismo positivista, Dahlhaus... a quem interessa isso?—A mim nom...nada...menos de nada— na
Hanslick nom atopa o conteúdo e opina que há unicamente forma, escreveu Nietzsche
O positivismo aplicado a arte, diga-se á música, assigna-lhe funções e objectivos absurdos, impossíveis. Confunde arte com indústria do lazer burgués. Confunde música com linguagem musical ou até com escrita da linguagem musical. Entra com esses conceitos em discussões (conceituais) que som caminhos sem saida— para eles, os positivistas... ou seja, quase todos... (mmm, pequeno problema. Si
ou
tira a arte, diga-se a música, da Vida, pois (diz o herdeiro de Comte) a música e auto-referencial e nom tem significante (isto, sejamos claros, é verdade inquestionável. Mas o pensamento positivista nom sabe que fazer entom, e)
ex-trai-a a um Nimbo hipotético e lá submetem a obra a analises sob critérios puros, assépticos— muito limpos, isso si... a pobreza nom implica sujidade... pobreza de espírito, até...(espirito artístico) Si.
Inconveniente primeiro (sem ánimo de incomodar): critérios criados por nós, os homes –e as mulheres, claro–, aqui, na Vida
Nom vou continuar com esta última questom. Eu queria apenas dizer acerca da origem da arte— e nom muita cousa... o suficiente para que os destinatários achem que é suficiente.
Por mim já está bem...
...Paulo, de ligeiras mãos (de González e Rodríguez por avoengo)
Invertir en cultura és invertir en el país
Ara fa cent anys van començar les excavacions a Empúries. El suport i, per tant, els recursos al llarg de tot aquest temps han estat insuficients. A Empúries i al conjunt de la nostra arqueologia.
Hem hagut d’esperar el centenari perquè arribés un nou projecte que faci d’aquell vell projecte noucentista un jaciment de primera magnitud, “en el qual es desenvolupi una recerca puntera i on el públic pugui entendre i fruir amb allò que hi queda del nostre passat”, per fer servir les paraules d’en Pere Izquierdo, director del Museu d’Arqueologia de Catalunya.
El lema d’aquest centenari, del filòsof Xavier Rubert de Ventós, és EMPÚRIES, PORTA, PORT, PONT, PACTE, tot un resum de l’esperit del que ha estat durant molts segles aquest petit i bonic racó de la Mediterrània.
El tret de sortida de la celebració d’aquest centenari va ser la tornada de la restaurada estàtua d’Asclepi (o, pitjor dit, Esculapi) al jaciment d’Empúries a mitjans de març passat. Noranta-nou anys després. Hi ha fins a trenta-nou accions i activitats previstes, una comissió organitzadora on estan presents totes les institucions, sota la presidència del conseller de Cultura i Mitjans de Comunicació, en Joan Manuel Tresserras. Us animem perquè hi participeu.
Però també hi haurà importants inversions, que faran possible la construcció d’un nou dipòsit per als materials arqueològics, un nou centre d’acollida de visitants on tinguin les claus per comprendre el jaciment abans de visitar-lo, l’adequació de la sala audiovisual multimèdia per presentar-hi l’escultura abans esmentada, la nova museïtzació del fòrum de la ciutat, excavacions en diversos punts de la ciutat i l’ordenació urbanística d’aparcaments i accessos.
Tot plegat té un pressupost d'un sis milions d'euros, dels quals un 56% l'aportarà el Departament de Cultura i Mitjans de Comunicació de la Generalitat de Catalunya a través del pressupost ordinari del Museu d'Arqueologia de Catalunya dels anys 2007, 2008 i 2009. El Ministeri de Cultura, mitjançant l'1% cultural, hi ha d'afegir un 13%, i la Diputació de Barcelona un 3%. Es pretén obtenir 1.660.000 euros més de patrocinis privats i altres fonts de finançament.
Importants inversions. Hem hagut d’esperar el centenari però ja han arribat. Benvingudes siguin. Només tenim l’esperança que les diferents administracions públiques s’adonin que no només s’han de realitzar inversions quan hi ha un centenari. Que s’adonin que invertir en cultura és també invertir en el país, en la seva economia, que hi ha un fenomen que es diu turisme.
Hem hagut d’esperar el centenari perquè arribés un nou projecte que faci d’aquell vell projecte noucentista un jaciment de primera magnitud, “en el qual es desenvolupi una recerca puntera i on el públic pugui entendre i fruir amb allò que hi queda del nostre passat”, per fer servir les paraules d’en Pere Izquierdo, director del Museu d’Arqueologia de Catalunya.
El lema d’aquest centenari, del filòsof Xavier Rubert de Ventós, és EMPÚRIES, PORTA, PORT, PONT, PACTE, tot un resum de l’esperit del que ha estat durant molts segles aquest petit i bonic racó de la Mediterrània.
El tret de sortida de la celebració d’aquest centenari va ser la tornada de la restaurada estàtua d’Asclepi (o, pitjor dit, Esculapi) al jaciment d’Empúries a mitjans de març passat. Noranta-nou anys després. Hi ha fins a trenta-nou accions i activitats previstes, una comissió organitzadora on estan presents totes les institucions, sota la presidència del conseller de Cultura i Mitjans de Comunicació, en Joan Manuel Tresserras. Us animem perquè hi participeu.
Però també hi haurà importants inversions, que faran possible la construcció d’un nou dipòsit per als materials arqueològics, un nou centre d’acollida de visitants on tinguin les claus per comprendre el jaciment abans de visitar-lo, l’adequació de la sala audiovisual multimèdia per presentar-hi l’escultura abans esmentada, la nova museïtzació del fòrum de la ciutat, excavacions en diversos punts de la ciutat i l’ordenació urbanística d’aparcaments i accessos.
Tot plegat té un pressupost d'un sis milions d'euros, dels quals un 56% l'aportarà el Departament de Cultura i Mitjans de Comunicació de la Generalitat de Catalunya a través del pressupost ordinari del Museu d'Arqueologia de Catalunya dels anys 2007, 2008 i 2009. El Ministeri de Cultura, mitjançant l'1% cultural, hi ha d'afegir un 13%, i la Diputació de Barcelona un 3%. Es pretén obtenir 1.660.000 euros més de patrocinis privats i altres fonts de finançament.
Importants inversions. Hem hagut d’esperar el centenari però ja han arribat. Benvingudes siguin. Només tenim l’esperança que les diferents administracions públiques s’adonin que no només s’han de realitzar inversions quan hi ha un centenari. Que s’adonin que invertir en cultura és també invertir en el país, en la seva economia, que hi ha un fenomen que es diu turisme.
MURALLES ROMANES DE LUGO (LUCUS),
LES MILLOR CONSERVADES
A tot l’Estat, els ingressos per turisme l’any 2007 (fins al mes d’octubre) van arribar a 41.905 milions d’euros (un 3,6 % més que al 2006). Catalunya va rebre l’any passat 15 milions de turistes, un 7% més que l’any anterior. Són només dues dades.
TORRE D’HÈRCULES, A CORUÑA
(FAR D’ORIGEN ROMÀ)
Sembla evident que, com més gran sigui la inversió en cultura i en patrimoni, més seran els ingressos. Queden lluny els temps en què ens arribaven els turistes buscant el sol... i es trobaven amb què també hi havia cultura!!; els temps en què ens arribaven turistes malgrat la nostra infraestructura, malgrat la nostra manca d’interès per la nostra herència cultural.
No es tracta d’una idea original. Fem nostres les paraules de la Montserrat Tudela, directora d’Auriga, revista de difusió de la cultura clàssica, a les II Jornades Didàctiques de Secundària del passat mes de març en la seva ponència inaugural, La tradició grecoromana: un producte cultural de futur.
Es tracta d’aplicar el sentit comú, d’aplicar aquella màxima de Sembra i recolliràs. Cuidem la nostra cultura i el nostre patrimoni. Als nostres polítics i polítiques els hi hem de demanar que recordin que invertir és assegurar el futur. Si alguna cosa es demana als polítics és tenir visió de futur, oi?
Seria molt demanar que en els propers programes electorals de les properes eleccions hi hagués un apartat sobre inversions en béns patrimonials?
S’ha de deixar de veure la cultura com alguna cosa que consumeixen uns pocs. Qualsevol jaciment, qualsevol resta és susceptible de ser millorada en la seva difusió. S’ha d’invertir en cultura (i la tradició grecoromana la tenim aquí, ben a prop) per tal fer-la un producte de consum massiu. Aquest és el camí.
MINES ROMANES DE LAS MÉDULAS,
A PROP DE PONFERRADA, LLEÓ.
PATRIMONI DE LA HUMANITAT
Por Rafa Rodriguez
NICARAGUA - OCOTAL
Quizás mi visión de Nicaragua sea muy parcial, ya que toda mi estancia se ha desarrollado en una sola ciudad: Ocotal. Y tal vez, no sea Ocotal un pulido espejo donde se refleje con nitidez la realidad nicaragüense, aunque desgraciadamente me temo que lo que viví en “Pueblos Unidos”, un barrio de calles polvorientas y miserias enclaustradas tras las paredes de adobe de sus casas, sea muy similar a la vida que late en la mayor parte del país.
Viajé a Nicaragua como cooperante de la ONG “Norte Sur Solidario”. Salí de España una fría mañana de invierno, abrigado con un manto de ilusiones y los ojos bien abiertos. En el avión, mi casual compañera de asiento —Ligia— que viajaba desde España a Nicaragua en busca de sus hijos para traerlos con ella hacia el paraíso de la emigración, ya me ilustró sobre las miserias en las que sobrevive una población adormecida con los demagógicos discursos de una clase política corrupta e insensible.
Y me encontré con Managua en una noche cálida, allí me esperaban dos amigos con la mirada cansada de escepticismos, pero con un profundo brillo de esperanza: el bullicioso Rafa y mi anfitrión Paco. —ambos gallegos y hombres de mar, fondeados en la seca sabana de las Segovias— Al día siguiente ellos me condujeron hasta Ocotal, mi meta. Ya me habían advertido antes de viajar, que la noche en Managua está ensombrecida por la desafiante oscuridad de la delincuencia. Un “chele” no debe arriesgarse a caminar por sus calles después del crepúsculo. Y aquella noche, siguiendo sus consejos, no salimos del hotel, nos refugiarnos en una larga conversación bañada entre cervezas, que rematamos con un apacible sueño.
La pobreza, la injusta e inhumana pobreza en que sobreviven las gentes de Nicaragua, empuja a los más desesperados a robar, sin que nadie ponga remedio ni a los robos, ni a lo que es aún mucho más sangrante: la miseria de sus gentes.
Muy de mañana partimos en un taxi hacia nuestro destino. En tres horas y media recorrimos los algo más de doscientos kilómetros de distancia, rodeados de un paisaje triste y seco que descansa a los píes de la “Panamericana”.
Ya en Ocotal pude percibir —en las sonrisas siempre dispuestas de sus gentes— el olor agrio de la pobreza. “Pueblos Unidos” es un barrio joven y destartalado, construido con la ayuda exterior tras la tragedia del Mich. Me explicaron que sus calles agrietadas y secas se inundan cada amanecer de cientos de ecos que manan del griterío de los niños y que de sus expresivos ojos infantiles brota desaforada una vitalidad que pone de manifiesto que la miseria no es capaz de hurtarles la alegría de vivir.
Por lo general asociamos la pobreza a la falta de recursos económicos, al hambre y a la carencia de comodidades y nos pasan desapercibidas otras penurias que, —al menos me ha ocurrido a mí— son, en algún modo, paradigmáticas de lo que significa verdaderamente ser pobre. Y eso me hace pensar en aquellos niños y del fondo de mis evocaciones sobresale con vigor un detalle que, aun siendo algo banal, me resulta muy ilustrativo: Que casi el 50% de la población nicaragüense sea analfabeta es algo que, aun siendo escandaloso e incomprensible, es entendible para una mentalidad europea. Que el 90% de la población de Ocotal no haya visto jamás el mar, es algo que también entra dentro de nuestros esquemas racionales, pero que una mayoría de los niños del barrio de “Pueblos Unidos” no tenga una imagen de referencia de su físico y, sobre todo, de su rostro y desconozca como es él, porque jamás se ha visto en un espejo, es algo que a mí me ha impactado.
Ahora, que tras enriquecerme espiritualmente durante un largo mes en Ocotal, he vuelto a casa, me encuentro con otra realidad. Khan —mi perro— me esperaba ansioso y al observar su alegría me ha conducido, de nuevo, a meditar sobre cuán injusta es la vida.
Mi perro vive mejor que muchos de los niños de “Pueblos Unidos”: tiene la comida asegurada, el calor y la comodidad de un hogar, la higiene y los cuidados médicos asegurados.
Es injusto que aquí —en Europa— un perro viva mejor que un niño en Ocotal. O quizás debería decir que es injusto que haya niños en el mundo que vivan peor que los perros.
Recuerdo las caras de aquellos niños, sus modos ansiosos de devorar la comida que cada día les servíamos en el comedor de la ONG, su vitalidad rebelde y alborotadora, sus pies descalzos, los andrajos que vestían sus cuerpos sucios por falta de agua y jabón, su interés porque les fotografiaran, el ritmo con que contornean sus cuerpos al son de una música alta que se cuela en la calle desde las ventanas de algunas casas, su interés por verse reflejados en —para ellos— mis extraños ojos azules, sus ansias de poseer, su resignación ante la carencia, su callada sumisión…
Son los niños y los ancianos, las víctimas inocentes de la humillante desestructuración familiar.
Madres aún niñas, con quince años abandonadas en su infortunio, niños sin padres, hermanos sólo de madre, niños con abuelas porque sus madres —solteras— han emigrado a España. Familias numerosas monoparentales. Uno de mis múltiples trabajos fue rellenar una ficha a las madres que querían que acogiéramos a sus hijos en nuestra guardería infantil. De todas ellas —con hijos de tres meses a tres años— ni tan siquiera una, vivía con el padre de sus hijos.Raquel, mi tierna amiga Raquel, con esa serenidad que da la sabiduría de quien ha sufrido un calvario de injusticias, me relataba con voz queda uno a uno los hitos que como jirones arrancados de su alma, jalonaban su inocente vida: Mi madre me regaló cuando sólo tenía dos años. A los catorce me reclamó para venderme en matrimonio. Con diecisiete me abandonaron con dos hijos. Con veinte me volvieron a sonreír y Dios me bendijo con un nuevo vástago y, de otra vez, la huida del macho. Me plantó en medio de un desierto de soledades… Historias de almas olvidadas que se repiten en cada mujer, en cada niño, en cada mirada.
Evoco a Marieta, una anciana, una de esas pocas heroínas que han sobrevivido más allá de la inexpugnable frontera de los setenta. O quizás no había llegado, y su rostro surcado por cientos de profundas arrugas me engañó. Allí se vive, también, una vejez prematura. Aquella abuela que cada mediodía armada de un viejo vaso de plástico y una raída tartera —también de plástico— acudía a recoger su comida a nuestro comedor. Recuerdo su sonrisa perenne, su humor irónico, su escenificación en la inauguración de la guardería interpretando escenas cómicas de la vida nicaragüense. Y recuerdo aquel viernes que entre bromas le comenté “este fin de semana comerá mejor en su casa” y ella, clavando su mirada en mis ojos, con su sonrisa natural me contestó que el sábado comería la mitad de la ración que hoy le dábamos y que el domingo haría ayuno. “No tengo dinero para comprar comida.” Y Albert, una vez más, echó mano a su bolsillo para comprar arroz y frijoles y llevárselos a su casa.
Albert es un ejemplo a emular Un hombre bueno. —creo que son innecesarios más adjetivos— Abandonó su cómoda vida en España, sus onerosos ingresos, su agitada profesión de agente artístico, para exiliarse en este rincón olvidado del mundo y dedicarse por entero a vivir compartiendo miserias y sonrisas. Estoy convencido de que es un hombre feliz. Él, junto con Paco —una víctima del “Prestige”— dibujan cada día cientos de sonrisas de estreno en los rostros de los desventurados niños del barrio de “Pueblos Unidos” de Ocotal.
Si yo fuera gobernante —algo a lo que no aspiro— invertiría parte del presupuesto de educación en enviar a pueblos, como éste de Ocotal, a todos los niños de Europa. Bastaría que estuvieran un mes allí para que vieran con sus propios ojos la fortuna de la que gozan y que, con demasiada frecuencia, no la valoran. Quizás alguno aprendiera a diferenciar entre la necesidad y el capricho.
Ahora, algún amigo en España me pregunta —no sé si por ignorancia o por hipocresía— por qué pierdo mi tiempo viajando como cooperante para ayudar a las gentes de un país lejano que está gobernado por codiciosos y corruptos políticos a los que sus víctimas les veneran. “Hay que dejarlos que sufran, a ver si de una vez por todas se rebelan contra la injusticia.” Y yo callo. Callo para no despertar a mi amigo de su pesadilla, para no borrar las huellas de la amargura en su rostro, para que siga creyendo que su infeliz vida es la mejor de las vidas posibles. Callo para que pueda seguir ciego acomodado en sus mentiras. Para que sufra en silencio engañándose y siga pensando que lo tiene todo, cuando en realidad está vacío.
José Ramón Varela
Nicolas Taupin
Di a lenda que naceu cunha guitarra debaixo do brazo, fai exactamente 100 anos. Nicolás Taupin, uniu un virtuoso talento coas seis cordas, a unha sensacional voz melódica que o converteron no chansonnier máis en voga da convulsa década dos anos 30do século pasado. As súas arraigadas conviccións políticas, os seus amoríos coas máis grandes actrices e cabareteiras do momento, as súas fazañas na resistencia e o seu tráxico final, convertérono nun auténtico mito, que o Centre Pompidou recorda agora a través dunha gran exposición comemorativa.
Viu a luz nunha fría mañá do mes de febreiro do 1908, nos arrabales de Argenteuil, localidade obreira da periferia parisiense no seo dunha familia proletaria moi humilde. Destacou moi pronto coa guitarra, instrumento que lle atraía bastante máis que o colexio... "É imposíbel odiar tanto o colexio como eu. Esas horas, esa inmobilidade, sentado nun banco nun aula pechada... todo iso érame absolutamente insoportábel. Asfixiábame... aquilo non era para min". Traballou desde moi novo, en diversos oficios, como vendedor de xornais primeiro, pinche de cociña ou aprendiz encofrador máis tarde.. Sempre ía acompañado da súa inseparábel guitarra que moi rapidamente logrou dominar case á perfección. E tamén dominou como ninguén as artes amatorias. A listaxe de amantes glamourosas que se lle atribuíron é interminábel: Colette Darfeuil, Line Noro, Ginette Leclerc, Arletty foron só algunhas das notábeis que ocuparon o seu corazón. Pero ningunha entregouse a el tanto como a mítica Mistinguett. Coñeceuna na casa do, por entón novísimo, actor Jean Gabin, nunha improvisada jam-session na que tocaba xunto a Albert Carrara e Django Reinhard. Din os que asistiron ao evento que foi un frechazo a primeira vista. Nin o feito de que ambos tivesen parella, nin a gran diferenza de idade que existía entre os dous (ela era 30 anos maior que el) foron impedimento para que vivisen unha apaixoada historia de amor. Ela foi quen lle abriu as portas do music-hall a primeiros dos 30 e quen o lanzou definitivamente á fama. Con éxitos como "Lles évadés de Sainte-Anne" ou "Clara (chanson d'amour)", conquistou en escasos meses o corazón dun público maioritariamente feminino, que non o abandonaría xamais. Pero, contrariamente a outros cantantes da época, como Maurice Chevalier, Dranem ou Charles Trenet, o seu repertorio musical non se limitou soamente a este tipo de cancións románticas. Como bo autor engagé, compuxo auténticos himnos antimilitaristas e antibelicistas como "Je hais lles matins", "Bidasse" ou "Lles anars da rue Marguerite" que foron grandes éxitos da época. Provocador incansábel e insubmiso declarado, colaborou con numerosos artigos, que lle trouxeron máis dun problema coa xustiza, no xornal Lle Libertaire, que dirixía entón Louis Lecoin. Foi fiel ás súas raíces, e a pesar do seu gran éxito non esqueceu nin renegou das súas orixes. "Xamais esquecerei as miñas orixes proletarias. Sigo sendo un solitario, sen partido nin sindicato".
Co estalido da guerra, a diferenza doutros famosos, non emigrou a ningún país neutro ou aliado en busca dun refuxio seguro para seguir co seu luxoso tren de vida na espera de que acabase o conflito. quedou no hexágono onde se opuxo obstinadamente á invasión alemá. Alistouse na resistencia no 1942, e participou activamente en numerosas sabotaxes. O seu estraño final ten todos os compoñentes dunha novela de misterio. A finais do mes de maio de 1944, as paredes das rúas adxacentes ao Casino de París apareceron cubertas por un cartel anunciador dun concerto de Nicolás na famosa sala de espectáculos. Segundo o cartel, nese concerto, no que lle acompañaba o Overlord Quintet, ía presentar os seus grandes éxitos. O curioso do asunto é que o nome do quinteto, Overlord, correspondía ao nome en clave do desembarco de Normandía, programado polos aliados para primeiros de xuño. Poderiamos atribuílo á casualidade se non fose porque os cinco supostos grandes éxitos de Nico que aparecen no cartel, corresponden exactamente coas cinco praias que escolleron os aliados para realizar o desembarco. Nunca se puido esclarecer quen fixo o cartel, nin con que fin. Fíxoo algún grupo afín a Nico? Algún inimigo?
Non hai constancia de que existise un quinteto chamado Overlord, nin de que Nicolas compuxese cancións cos nomes das praias do desembarco. Poucos días despois, na madrugada do 4 de xuño, uns homes, probabelmente da Gestapo, irromperon na escola dos Coteau de Argenteuil no que se escondía o famoso cantante, xunto á súa compañeira Annabelle e outros membros da Resistencia e levárono esposado. É o último que se soubo do famoso cantante.
Este é, a grandes liñas, o destino tráxico de Nicolás Taupin. A pegada que deixou no panorama musical galo foi inmensa e o seu legado influenciou a autores posteriores da talla de Boris Vian, Georges Brassens, Léo Ferré ou mesmo a Serge Gainsbourg.
... Texto-Ilustración Felix Gurucharri
SILVIA CASTAÑEDA Presidenta Irmandade Galega Rubi
-Como encaras o futuro da entidade?
Con moito optimismo e ilusión. Aínda que é certo que o futuro das entidades deste tipo é complicado de abondo, xa que falamos de centros compostos na súa maior parte de xente de segunda e terceira xeración e que a relación coa terra de orixe queda cada vez mais lonxe, co que é mais difícil atopar socios comprometidos coa nosa cultura, sobre todo xente nova.
É ben certo que hai que afrontalo con optimismo, vendo a parte positiva, e isto na nosa entidade queda patente so votando unha ollada á xunta directiva onde, quitándome a min que xa teño 35 anos, a tesoureira que ten algúns mais e os vocais, o resto de cargos teñen menos de 22 anos.
Con isto non quero dicir que as xuntas de xente nova xestionen mellor nin que teñan mais formación, senón que temos un futuro por diante e que afrontamos os problemas cunha ilusión e optimismo que so é doado na xuventude.
É ben certo que hai que afrontalo con optimismo, vendo a parte positiva, e isto na nosa entidade queda patente so votando unha ollada á xunta directiva onde, quitándome a min que xa teño 35 anos, a tesoureira que ten algúns mais e os vocais, o resto de cargos teñen menos de 22 anos.
Con isto non quero dicir que as xuntas de xente nova xestionen mellor nin que teñan mais formación, senón que temos un futuro por diante e que afrontamos os problemas cunha ilusión e optimismo que so é doado na xuventude.
-Que proxectos de futuro tes?
O certo é que temos moitas ideas e iniciativas, o problema é poñelas en funcionamento. Destacaría dous proxectos nos que estamos traballando:
Nun medio prazo temos o obxectivo de facer melloras notables na nosa Festa de Aniversario, aumentando a calidade do catering, intentando ofrecer prezos máis competitivos, aumentando a calidade das orquestras e intentando dar aínda un mellor trato a os grupos de danza e música doutros centros que nos acompañan.
E de cara o vindeiro ano o noso obxectivo é organizar un gran evento, no que queremos facer un mes cultural galego en Rubí. En maio de 2009, ao redor da nosa festa, temos previsto facer toda unha serie de actividades que, se todo sae segundo o previsto, farán que a nosa cidade teña por un mes unha representación da Galiza máis actual. Consistirá nunha gran exposición de fotografía, diversas conferencias sobre actualidade galega nos ámbitos da política, a literatura, a música... e se nos é posíbel incluso unha actuación dun marabilloso grupo que temos en mente, no teatro La Sala.
-Pensas aumentar o número de socios e actividades que se fan no centro?
Nun medio prazo temos o obxectivo de facer melloras notables na nosa Festa de Aniversario, aumentando a calidade do catering, intentando ofrecer prezos máis competitivos, aumentando a calidade das orquestras e intentando dar aínda un mellor trato a os grupos de danza e música doutros centros que nos acompañan.
E de cara o vindeiro ano o noso obxectivo é organizar un gran evento, no que queremos facer un mes cultural galego en Rubí. En maio de 2009, ao redor da nosa festa, temos previsto facer toda unha serie de actividades que, se todo sae segundo o previsto, farán que a nosa cidade teña por un mes unha representación da Galiza máis actual. Consistirá nunha gran exposición de fotografía, diversas conferencias sobre actualidade galega nos ámbitos da política, a literatura, a música... e se nos é posíbel incluso unha actuación dun marabilloso grupo que temos en mente, no teatro La Sala.
-Pensas aumentar o número de socios e actividades que se fan no centro?
Aumentar o número de socios foi un dos primeiros obxectivos que nos marcamos os compoñentes da xunta directiva cando collemos o cargo. E se ben é certo que cada ano imos incorporando socios novos, tamén sabemos que non podemos deixar ese tema abandonado.
Traballamos moito neste aspecto, facendo que as nosas actividades sexan cada vez máis importantes e ben organizadas, de maneira que os socios que xa temos síntanse moi orgullosos de pertencer a nosa entidade, creemos que é a mellor maneira de atraer a mais xente; Tamén por medio das actuacións do grupo na nosa cidade dámonos a coñecer... Chegamos incluso a poñer anuncios nunha publicación de Rubí. Pero, aínda que vai funcionando, trátase dun tema a traballar continuamente.
Polo que fai as actividades, pois xa falei do noso gran proxecto para maio que ven, e do resto das actividades síntome moi orgullosa da participación dos nosos socios en todas elas, así que continuaremos facéndoas e mellorándoas ano tras ano.
-Como ves o grupo de Rubí de cara ao futuro?
Dende a xestión da xunta directiva apoiase moito ao grupo, aprobando orzamentos para a compra de instrumentos, renovación de vestiario, profesores das distintas disciplinas, gastos de desprazamento, etc. E dende o grupo tamén hai unha boa resposta, capacidade de traballo, dispoñibilidade para as actuacións... non temos queixa... Ademais unha gran parte da xunta directiva da entidade tamén formamos parte do grupo.
O único problema que temos agora é o número de compoñentes, entón, cando me falas de como vexo o futuro, pois depende, a continuidade penso que a temos asegurada, o que non sei é se falamos dunha banda ou dun cuarteto, dun grupo de baile o dunhas parellas bailando.
O que temos moi claro a xunta directiva que levamos o centro nestes momentos é que seguiremos apoiando o grupo sempre. Estamos na obriga de ofrecer a posibilidade de vivir a nosa cultura con orgullo e con ilusión.
-Como ves os centros galegos na actualidade?
Traballamos moito neste aspecto, facendo que as nosas actividades sexan cada vez máis importantes e ben organizadas, de maneira que os socios que xa temos síntanse moi orgullosos de pertencer a nosa entidade, creemos que é a mellor maneira de atraer a mais xente; Tamén por medio das actuacións do grupo na nosa cidade dámonos a coñecer... Chegamos incluso a poñer anuncios nunha publicación de Rubí. Pero, aínda que vai funcionando, trátase dun tema a traballar continuamente.
Polo que fai as actividades, pois xa falei do noso gran proxecto para maio que ven, e do resto das actividades síntome moi orgullosa da participación dos nosos socios en todas elas, así que continuaremos facéndoas e mellorándoas ano tras ano.
-Como ves o grupo de Rubí de cara ao futuro?
Dende a xestión da xunta directiva apoiase moito ao grupo, aprobando orzamentos para a compra de instrumentos, renovación de vestiario, profesores das distintas disciplinas, gastos de desprazamento, etc. E dende o grupo tamén hai unha boa resposta, capacidade de traballo, dispoñibilidade para as actuacións... non temos queixa... Ademais unha gran parte da xunta directiva da entidade tamén formamos parte do grupo.
O único problema que temos agora é o número de compoñentes, entón, cando me falas de como vexo o futuro, pois depende, a continuidade penso que a temos asegurada, o que non sei é se falamos dunha banda ou dun cuarteto, dun grupo de baile o dunhas parellas bailando.
O que temos moi claro a xunta directiva que levamos o centro nestes momentos é que seguiremos apoiando o grupo sempre. Estamos na obriga de ofrecer a posibilidade de vivir a nosa cultura con orgullo e con ilusión.
-Como ves os centros galegos na actualidade?
Os centros galegos viviron o seu momento de gloria hai tantos anos que xa nin lembramos. Agora mesmo vivimos nunha continua loita pola supervivencia. Penso que no seu momento centrámonos moito nos grupos folclóricos, e resulta que acabou sendo o que morreu antes.
Temos que atopar outras saídas, sen esquecer a gaita e a pandeireta, claro está, pero ofrecendo outras liñas de actuación. Os avances tecnolóxicos deben ser tamén utilizados por nós. Na nosa entidade temos traballando a algúns socios na confección dunha páxina web na que poida colaborar moita xente que non gostaba do mundo do folclore, pero ama a cultura galega.
Esta revista tamén é un exemplo destes diferentes camiños a abrir desde as entidades.
-Que centros galegos de Catalunya están en mellor situación, visto dende diferentes pontos de vista?
Temos que atopar outras saídas, sen esquecer a gaita e a pandeireta, claro está, pero ofrecendo outras liñas de actuación. Os avances tecnolóxicos deben ser tamén utilizados por nós. Na nosa entidade temos traballando a algúns socios na confección dunha páxina web na que poida colaborar moita xente que non gostaba do mundo do folclore, pero ama a cultura galega.
Esta revista tamén é un exemplo destes diferentes camiños a abrir desde as entidades.
-Que centros galegos de Catalunya están en mellor situación, visto dende diferentes pontos de vista?
Ben, tendo claro que a Irmandade Galega de Rubí é dos mellores... nestes momentos destacan tamén A Casa Galega de L'Hospitalet, pola cantidade de xuventude que move, e Saudade.
Saudade penso que é o exemplo de como ten que funcionar unha entidade das nosas características, tanto o grupo como o resto da entidade. Teñen moitas actividades continuas ao longo do ano que non desgastan ao equipo de traballo, por exemplo, cando fan esas ceas multitudinarias como é o caso da Androia, contan co apoio da xente e todo queda perfeito. Ofrecen unha imaxe moderna da emigración galega sen esquecer a parte máis tradicional do seu folclore. Eles pensaron que modernizar unha entidade non consistía en cambiar as gaitas e os tambores, e eu penso que acertaron. En moitos aspectos é o camiño a seguir.
Que opinas do rumor que corre de que vaise fundar outra federación?
Este é un tema moi complexo. Desde que a xunta directiva da que formo parte comezamos a dirixir a entidade tivemos moi clara a necesidade da unión entre os centros galegos. O tema das fusións non o temos tan claro aínda, pero no da unión traballamos moito. Pola nosa banda, intentamos asistir a todos os actos doutros centros que nos é posíbel, apoiar coas actuacións do noso grupo na maioría das festas e participar activamente en moitas actividades da Federación de Entidades Galegas en Catalunya. Os que viviron o cambio son coñecedores da diferenza.
Pois ben, aínda que o seguimos tendo moi claro, que a unidade é a única ferramenta de continuidade que temos moitos de nós, a maioría diría eu, vímonos na obriga de dar de baixa a Irmandade Galega de Rubí da Federación. Os motivos foron moitos, pero poderíanse resumir na falta de transparéncia, de comunicación, e privación da liberdade de expresión.
Agora mesmo non sei se realmente fundarase outra federación ou non, pero créome que sería unha solución posíbel.
Sigo pensando que é necesaria a unidade e a boa relación entre todos nós, pero os abusos de poder non os podemos permitir. A Irmandade Galega de Rubí, non.
Que tipo de relación ten a Irmandade Galega de Rubí coas diferentes administracións?
O certo é que estamos moi contentos neste aspecto, mantemos unha relación estupenda coas administracións. Posiblemente, coa Generalitat é coa que menos contacto temos, fannos chegar as Subvencións de maneira mais ou menos favorábel. Pero tanto no Ajuntament de Rubí como na Secretaria Xeral de Emigración, a relación vai mais alá da simple axuda económica. E aínda sorte, porque non nos levemos a engano, no tema dos cartos nunca estaremos conformes, non si? Dende a Secretaria Xeral de Emigración, aínda que as veces cústalles de entender o difícil que é para nós o manter vivos os centros galegos, o certo é que en moitos dos nosos actos contamos co apoio presencial dalgún representante e, incluso hai pouco Carlos Cortón tivo a deferencia de vir un día so para coñecer o noso local.
Desde un ponto de vista mais persoal, cando tiven os meus nenos, recibín mensaxes de felicitación tanto do Secretario Xeral de Emigración D. Manuel Luís Rodríguez González, como do Xefe de Gabinete Carlos Cortón. Nos últimos tempos, ademais, coincido en moitos actos con Carlos Santiso a quen achego un especial agradecemento pola súa axuda na cumplimentación das subvencións.
En resumo, gostamos de contar co apoio do Ajuntament de Rubí en todos os nosos eventos, sobre todo nos que nós consideramos “grandes” como é a nosa Matanza e a nosa Festa. O cariño que recibimos dos representantes das forzas como o PP, ICV-EA, CiU i Esquerra Repúblicana, dos técnicos de cultura do Ajuntament de Rubí, dos regidores e como non, da Alcaldesa Carmen García, cando temos que organizalas, non ten prezo.
Da Diputació de Barcelona non falei, pero tendo en conta que a Deputada de cultura tamén e Carmen García....
Agora soamente espero ter o apoio de todos eles para poder levar a cabo o proxecto do mes da Galiza en Rubí.
Saudade penso que é o exemplo de como ten que funcionar unha entidade das nosas características, tanto o grupo como o resto da entidade. Teñen moitas actividades continuas ao longo do ano que non desgastan ao equipo de traballo, por exemplo, cando fan esas ceas multitudinarias como é o caso da Androia, contan co apoio da xente e todo queda perfeito. Ofrecen unha imaxe moderna da emigración galega sen esquecer a parte máis tradicional do seu folclore. Eles pensaron que modernizar unha entidade non consistía en cambiar as gaitas e os tambores, e eu penso que acertaron. En moitos aspectos é o camiño a seguir.
Que opinas do rumor que corre de que vaise fundar outra federación?
Este é un tema moi complexo. Desde que a xunta directiva da que formo parte comezamos a dirixir a entidade tivemos moi clara a necesidade da unión entre os centros galegos. O tema das fusións non o temos tan claro aínda, pero no da unión traballamos moito. Pola nosa banda, intentamos asistir a todos os actos doutros centros que nos é posíbel, apoiar coas actuacións do noso grupo na maioría das festas e participar activamente en moitas actividades da Federación de Entidades Galegas en Catalunya. Os que viviron o cambio son coñecedores da diferenza.
Pois ben, aínda que o seguimos tendo moi claro, que a unidade é a única ferramenta de continuidade que temos moitos de nós, a maioría diría eu, vímonos na obriga de dar de baixa a Irmandade Galega de Rubí da Federación. Os motivos foron moitos, pero poderíanse resumir na falta de transparéncia, de comunicación, e privación da liberdade de expresión.
Agora mesmo non sei se realmente fundarase outra federación ou non, pero créome que sería unha solución posíbel.
Sigo pensando que é necesaria a unidade e a boa relación entre todos nós, pero os abusos de poder non os podemos permitir. A Irmandade Galega de Rubí, non.
Que tipo de relación ten a Irmandade Galega de Rubí coas diferentes administracións?
O certo é que estamos moi contentos neste aspecto, mantemos unha relación estupenda coas administracións. Posiblemente, coa Generalitat é coa que menos contacto temos, fannos chegar as Subvencións de maneira mais ou menos favorábel. Pero tanto no Ajuntament de Rubí como na Secretaria Xeral de Emigración, a relación vai mais alá da simple axuda económica. E aínda sorte, porque non nos levemos a engano, no tema dos cartos nunca estaremos conformes, non si? Dende a Secretaria Xeral de Emigración, aínda que as veces cústalles de entender o difícil que é para nós o manter vivos os centros galegos, o certo é que en moitos dos nosos actos contamos co apoio presencial dalgún representante e, incluso hai pouco Carlos Cortón tivo a deferencia de vir un día so para coñecer o noso local.
Desde un ponto de vista mais persoal, cando tiven os meus nenos, recibín mensaxes de felicitación tanto do Secretario Xeral de Emigración D. Manuel Luís Rodríguez González, como do Xefe de Gabinete Carlos Cortón. Nos últimos tempos, ademais, coincido en moitos actos con Carlos Santiso a quen achego un especial agradecemento pola súa axuda na cumplimentación das subvencións.
En resumo, gostamos de contar co apoio do Ajuntament de Rubí en todos os nosos eventos, sobre todo nos que nós consideramos “grandes” como é a nosa Matanza e a nosa Festa. O cariño que recibimos dos representantes das forzas como o PP, ICV-EA, CiU i Esquerra Repúblicana, dos técnicos de cultura do Ajuntament de Rubí, dos regidores e como non, da Alcaldesa Carmen García, cando temos que organizalas, non ten prezo.
Da Diputació de Barcelona non falei, pero tendo en conta que a Deputada de cultura tamén e Carmen García....
Agora soamente espero ter o apoio de todos eles para poder levar a cabo o proxecto do mes da Galiza en Rubí.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)
Entradas
